Voorgeschiedenis (deel 2)

mei 10, 2009 om 8:05 pm | Geplaatst in Open Tuinen | Plaats een reactie

Het was een strakke tuin met heel veel gras, een vijver als centrale blikvanger, een laurierhaag langs drie zijden en een ongerept eiken- en dennenbosje. Dit laatste mocht ik als een goede huismoeder gebruiken tot het verkocht zou worden. Na vijftien jaar staat er nog steeds geen huis en blijft dit stuk een investering voor de eigenaars.
De tuin had echter enorm veel potentieel waar ik mijn voorliefde voor al wat bloem is op zou kunnen botvieren.
Maar eerst moest het huis zelf, daterend van 1976, onder handen worden genomen.  Pas daarna wou ik de tuin een stuk minder strak en vooral ‘bloemwilder’ en weelderiger maken.
De voorliefde voor de natuur had ik van mijn moeder meegekregen. Zij kon de meeste planten zowel met de Latijnse, Franse als Nederlandse naam benoemen. Elke zaterdag ging ze naar de Mechelse plantenmarkt om daarna de nieuwste soorten in haar eigen tuin te laten floreren. Hoe vaak heb ik haar gezien, knielend, zoekend naar een leeg plekje in haar overvolle stadstuin?
Op mijn veertigste was ik een floristische laatbloeier en moest nog heel veel leren. Mijn moeder was een uitstekende leermeester en ze schrok er later van dat ik me meer en meer verdiepte in het plantenwezen. Wie had dat ooit kunnen denken! Inmiddels weet ik dat de florawereld zijn zin moet krijgen en dat vechten tegen de natuur geen enkele zin heeft. De Keerbergse grond is immers niet te onderschatten. Hier kan nauwelijks op een natuurlijke manier mooi gras groeien en de bodem laat enkel planten en bloemen toe die gedijen op een extreem droge zandgrond.
Dit gegeven vergt een voortdurend gevecht, een zoeken naar, een uitproberen van gewassen die zich hier goed willen voelen.
Dan zijn er nog de leliehaantjes, de al dan niet naakte slakken, het zevenblad, de luizen, de schimmels en allerhande andere ruziestokers waar je voortdurend de strijd mee verklaart zonder de natuur geweld aan te doen.
Ik ben nog niet eens halfweg in deze betrachting, het is intussen een levensopdracht geworden. Een ‘love and hate’-relatie waarbij de liefde voor de natuur de absolute overhand heeft.

Voorgeschiedenis

april 26, 2009 om 7:03 pm | Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

 

Het was een droom dat ik ooit zou kunnen wonen waar ik nu woon. Ik kan echt niet zeggen wat me het meest aantrok aan deze plek. Was het de open ruimte, de naam van de straat die ook nog doodlopend was of de eenvoud van het pand? Ik had toen nog niet eens de achtertuin gezien, toen ik mijn tennisvriendin, de eigenares van het huis, thuisbracht.

Telkens ik hier toevallig - en soms om simpelweg te savoureren - terecht kwam, mijmerde ik over die plek waar ik graag oud wilde worden.

Soms komen dromen ook echt uit. Mijn tennisvriendin moest plots weer naar Nederland verhuizen omwille van de carrièremogelijkheden van haar man. Haar huis stond dus te koop. Ze had er hartzeer van; de tuin was nog maar net aangelegd volgens haar wensen en ze had een uitstekende vriendschappelijke band met de buren opgebouwd.

Mits een hoge hypotheek en heel wat doorzetting, heb ik het huis toch kunnen kopen. We zouden er slechts na een lang jaar wachten kunnen intrekken. Slechts twee keer hebben we het in deze periode mogen bezoeken om de nodige afmetingen op papier te zetten en onze eigen plannen uit te tekenen. Zo erg vond de vroegere bewoonster het om hier weg te moeten gaan.

 

 

Foto voorjaar 2002

Blog op Wordpress.com. | Thema: Pool door Borja Fernandez.
Entries en reacties feeds.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.